De jury

Een tiener, afkomstig uit de achterbuurten van de stad, wordt er van beschuldigd zijn vader te hebben vermoord. Twaalf juryleden krijgen te horen dat, wanneer ze ‘schuldig’ oordelen, de jongen de doodstraf zal krijgen. Het oordeel ‘schuldig’ of ‘onschuldig’ moet unaniem zijn.

Het bewijs lijkt glashelder: schuldig. Maar bij de eerste stemming zet een vrouwelijk jurylid vraagtekens bij dit oordeel. Zij twijfelt en wordt weggehoond en bedreigd, omdat ze er, als enige, een andere mening op nahoudt. Ze geeft echter niet op en er ontspint zich een verhit debat over wie gelijk heeft, over waarheid of twijfel.

Dan blijkt eigenlijk ieders oordeel gevoed te worden door vooroordelen, racisme en persoonlijke angsten. Juist dàt maakt deze klassieker uit 1954 van de Amerikaanse schrijver Reginald Rose zo actueel. Ook in 2018­­ regeert de onderbuik: op Twitter, Facebook en op blogs wordt bijna elk debat een scheldpartij en rechtspraak lijkt verworden tot een een tv-format, waarbij de wetten van het amusement gelden.